Jadwiga Andegaweńska

Ludwik I Węgierski

Jadwiga królową Polski


1382  [A2525005] 

Odbyły się zjazdy w Radomsku i Wiślicy. Uzgadniano na nich sprawę sukcesji córek Ludwika Węgierskiego.

 

25 listopada 1382 r. odbył się w Radomsku zjazd. Obecni byli na nim reprezentanci Małopolski i Wielkopolski. Na zjeździe zgodzono się na przejęcie tronu polskiego przez jedną z córek Ludwika, pod warunkiem, iż na stałe przebywać będzie w Polsce. Wobec powyższego droga do korony polskiej otworzyła się przed młodszą córką Jadwigą, gdyż trudno było oczekiwać, iż Maria (królowa Węgier) przeniesie swoją stolicę do Krakowa. Kandydatura Jadwigi wysunięta została podczas drugiego zjazdu w Wiślicy. W Wiślicy posłowie węgierscy zażądali w imieniu królowej wdowy powstrzymania się od składania hołdu Zygmuntowi Luksemburskiemu. Ten ostatni pozbawiony oparcia wkrótce musiał opuścić Polskę.

 

 

1383  [A2525010] 

Miały miejsce zjazdy w Sieradzu. Odbyły się trzy zjazdy w sprawie sukcesji po Ludwiku Węgierskim.

 

W lutym 1383 r. odbył się trzeci zjazd panów, reprezentantów Małopolski i Wielkopolski dotyczący sukcesji tronu polskiego dla Jadwigi. Na zjeździe tym posłowie węgierscy zwolnili panów polskich od wszelkich zobowiązań na rzecz Marii i Zygmunta. Jednocześnie zapowiedzieli oni szybkie przybycie do Krakowa Jadwigi. Zgodnie z propozycją królowej matki, przedstawionej przez delegację węgierską, Jadwiga tuż po koronacji w Krakowie miała powrócić na Węgry. Tron polski miała objęć dopiero po trzech latach, czyli z chwilą osiągnięcia pełnoletniości. Było to rozwiązanie dość ryzykowne, ponieważ podczas nieobecności Jadwigi po koronę w kraju mógł sięgnąć inny kandydat. W związku z tą ryzykowną propozycją panowie krakowscy prowadzili dalsze pertraktacje z Elżbietą Bośniaczką, odnośnie przyszłości panowania andegaweńskiego w Polsce. W marcu i czerwcu odbyły się kolejne zjazdy w Sieradzu. W tym samym czasie, kiedy trwały pertraktacje z królową matką, po koronę polską sięgnął Siemowit IV. Był on księciem mazowieckim, w którym część możnych Wielkopolski i Małopolski, już wcześniej upatrywała pretendenta do tronu. Sam Siemowit pragnął objąć tron polski poprzez małżeństwo z Jadwigą.

 

 

1384  [A2525015] 

Odbył się zjazd w Radomsku.

 

Na Węgry wysłane zostało kolejne poselstwo. Wyznaczono ostateczny termin przybycia Jadwigi do Krakowa na 29 maja 1384 r.

 

 

1384  [A2525020] 

Do Polski przybyła Jadwiga. Koronacja Jadwigi na królową Polski. Jadwiga była prawną dziedziczką korony polskiej, jako córka króla polskiego i wnuczka Elżbiety Łokietkównej.

 

Jadwiga przybyła do Polski jesienią 1384 r. Data koronacji Jadwigi jest kwestią problemową w historiografii. Jedni opowiadają się za 15 październikiem, inni badacze za 16. Obejmując tron Polski w 1384 r. Jadwiga była zaręczona z księciem austriackim Wilhelmem Habsburgiem. Możnowładcy polscy sprawujący rządy w imieniu małoletniej Jadwigi, byli jednak przeciwni Wilhelmowi jako przyszłemu mężowi Jadwigi. Były rozbieżności w kwestii, kto ma zostać mężem Jadwigi. Dla Wielkopolan najlepszym kandydatem na męża Jadwigi i jednocześnie na króla Polski był książę mazowiecki Siemowit IV. Wielkopolanie natomiast wysuwali kandydaturę wielkiego księcia Litwy Jagiełłę.

 

 

1385  [A2525025] 

Podpisanie porozumienia Polsko - Litewskiego w Krewie. 

 

1386, 18 luty  [A2525030]

Odbył się ślub Jadwigi z Władysławem Jagiełłą.

 

W historiografii są różne stanowiska na temat relacji pomiędzy Jadwigą i jej mężem, Władysławem II Jagiełłą. Większość historyków jest zdania, iż Jadwiga była w tym politycznym związku nieszczęśliwa, ze względu na różnicę wieku, wychowania i kultury. Podkreślano również, iż Jagiełło był dla Jadwigi raczej postacią ojcowską.

 

 

1387  [A2525035] 

Wiosną 1387 r. Jadwiga stanęła na czele rycerstwa polskiego, której celem była rewindykacja Rusi Czerwonej zajętej przez Węgrów.

 

 

1387  [A2525040]

Hospodar mołdawski Piotr I złożył hołd lenny Jadwidze.

 

 

1390  [A2525045] 

Odnowiony  został Uniwersytet w Krakowie. Wielkie zasługi dla uczelni wniosła królowa Jadwiga. Jako osoba wykształcona doceniała ona potrzebę i znaczenie wiedzy. Przed swoją śmiercią, zapisała swe kosztowności i cenne suknie na rzecz uczelni.

 

Ok. 1390 r. wznowił działalność uniwersytet w Krakowie. Miało to związek z zapotrzebowaniem na wykształconą kadrę w owym okresie. W 1400 r. papież wydał zgodę na otwarcie wydziału teologicznego na uczelni. Za Władysława Jagiełły odnowiono całkowicie działalność uniwersytetu. Jego model został teraz oparty na modelu paryskim. Decydującą rolę odgrywali profesorowie, natomiast autonomia studencka została ograniczona. Pierwszym rektorem odnowionej akademii został Stanisław ze Skarbimierza, wybitny prawnik i filozof. Był on między innymi jednym twórców  prawa wojennego. Oglądy Stanisława rozwinął następnie Paweł Włodkowic. Tego ostatniego sława sięgała daleko poza granice kraju. Głosił między innymi nowatorskie i śmiałe poglądy na temat wyższości zgromadzenia soborowego nad papieżem.

 

 

1397  [A2525045] 

Jadwiga odbyła zjazd z wielkim mistrzem krzyżackim w Inowrocławiu. Celem zjazdu było wynegocjowanie powrotu ziemi dobrzyńskiej do Korony.

 

 

1399  [A2525050] 

Umarła królowa Jadwiga. Królowa umarła 17 lipca wskutek powikłań poporodowych. Panowie polscy złożyli ponowną przysięgę wierności królowi Polski.

 

Królowa Jadwiga umarła 17 lipca wskutek powikłań poporodowych w wieku 25 lat. Kilka dni wcześniej 13 lipca zmarła córeczka królewska, która przyszła na świat 22 czerwca i ochrzczona została podwójnym imieniem Elżbieta Bonifacja. Śmierć młodej Królowej była wstrząsem w kraju. Królowa cieszyła się ogromnym szacunkiem wśród ówczesnego społeczeństwa. Była ideałem średniowiecznej władczyni, łączącej przymioty intelektu, pobożności, charakteru i nieprzeciętnej urody.